มหาวิหารนักบุญเปโตร

ครั้งนี้มีโอกาสได้เข้าไปข้างในของมหาวิหารน.เปโตรในวันธรรมดา

เนื่องจากแต่ละครั้งมักจะเป็นงานใหญ่ ๆ ที่จัดขึ้นในโอกาสสำคัญ สำคัญ

มีเวลานิดหน่อย.. เกือบจะปิดแล้ว แต่ก็ยังพอมีเวลา..เข้ามาเยี่ยมชม..

มีผู้คนมากมาย หลากหลาย พากันเข้ามาสวดภาวนา ถ่ายภาพ สร้างความทรงจำ

จดจำเพื่อระลึกถึงความยิ่งใหญ่และสรรเสริญพระเจ้า

ภาพจากประตูทางเข้า.

นี่คือ พระแท่นที่พระสันตะปาปาใช้ประกอบพิธีมิสซา

ด้านหลังสุดของวิหาร

ตรงกลางสีทองงามเด่น..ก็คือ องค์พระจิตเจ้า ที่แวดล้อมไปด้วยบรรดาเทวดาน้อยๆ

เมื่อมาถึงวันแรก ๆ พระสงฆ์รุ่นพี่ก็บอกว่า เมื่อเข้าไปในวิหารนักบุญเปโตร
สิ่งแรกที่จะต้องทำก็คือ จับเท้าของท่านนักบุญเปโตร..

ไม่มีโอกาส.. ครั้งนี้จึงเป็นเวลาที่เหมาะสม..(จะกลับแล้ว)

และด้านข้าง ๆ ภายในมหาวิหาร

"ถ้าท่านมีความเชื่อเท่ากับเมล็ดซีนาปีส..ท่านสามารถทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้"

ความเชื่อสร้างพลังอันยิ่งใหญ่ให้กับคนคนหนึ่ง

สามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของตัว

ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ และไม่เคยเป็น

ความเชื่อเป็นพลังที่ผลักดันออกมาจากภายใน

เป็นพลังที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจ..เป็นไปได้หรือ?

เป็นพลังที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น และความมั่นใจ

เป็นพลังที่บริสุทธิ์...

เป็นพลังของพระเจ้า..สำหรับมนุษย์ผู้เชื่อและวางใจ

วาติกัน

วันนี้.. เป็นอีกวันหนึ่งมีเวลาออกเดินทาง..ไปยังลานมหาวิหารนักบุญเปโตร
นานแล้วที่ไม่ได้มาเยี่ยมท่านนักบุญเปโตร องค์อุปถัมภ์..เนื่องจากว่า ไม่ใช่ทางผ่าน
อยู่นอกเส้นทางเดินในแต่ละวัน.. ก็เลยไม่มีเวลาและโอกาส..

อันที่จริงวันนี้ตั้งใจจะไปซื้อหนังสือเรียนที่ร้านหนังสือวาติกัน..
แต่ก็ไม่มี..เกี่ยวกับการอภิบาลครอบครัว..
ก็เลย..หยุดพักที่ลานมหาวิหาร.. ในยามเย็นของวันนี้..

เห็นท้องฟ้าสวยดี..เมฆ แสงแดด เหนือมหาวิหาร..

นักบุญเปโตรและนักบุญเปาโล.. ยืนอย่างยิ่งใหญ่บริเวณด้านหน้าของมหาวิหาร

ความจริงของชีวิต

ที่ต้องหยุดบ้าง เดินบ้าง วิ่งบ้าง

เพื่อมองดูปัจจุบัน ทบทวนอดีต และวางแผนอนาคต

สิ่งสำคัญที่สุดคือ การอยู่กับพระ ในเวลานี้..นี่เอง

จะเสร็จหรือ??

เดือนนี้เป็นอีกเดือนที่มีความสำคัญ..ที่ต้องผ่าน และต้องพ้น..
เพราะว่า วิทยานิพนธ์..ต้องเสร็จภายในเดือนนี้เท่านั้น..จึงจะสามารถกลับบ้านได้
ในช่วงปิดเทอมนี้..

ถ้าไม่เสร็จ...ก็ต้องเลื่อน.. เลื่อนไปอีก 3 เดือน..และต้องหาที่อยู่ใหม่..
ปัญหาต่าง ๆ ก็จะตามมาด้วย..

แต่สิ่งสำคัญคือ อยากจะกลับบ้านแล้ว...พอแล้ว..

จึงจำเป็นต้องก้มหน้า เงยตา หยิบหนังสือมาอ่าน มาเขียน มาเรียบเรียง
มาตัด มาแปะ เพื่อให้ได้ใจความที่ตั้งใจไว้..

ข้อมูลที่มีอยู่..ต้องแปล.. จาก google บ้าง จากตัวเองบ้าง..
เพื่อให้ได้ตามใจความที่ต้องการ.. ไม่รู้จตรง ไม่รู้จะถูก ไม่รู้จะดีแค่ไหน??
แต่ก็ต้องทำ  ทำ ทำ..ให้ดีที่สุด

มันยาก..และ..ลำบากจริง ๆ.. แต่ก็ต้องทำเพื่อให้เสร็จ..ถ้าไม่เสร็จ..(ก็ไม่เป็นไร)

จึงต้องสร้างภาพกันนิดหน่อย..เพื่อความหนักแน่นในความจริง..

ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้แหละ..
    
      ตัวเองต้องพึ่งตัวเองให้มากมาก คือ ถ้าไม่ทำ แล้วใครจะทำ
      ถ้าไม่ทำเอง แล้วจะให้ใครทำให้..

ต้องเอาตัวเองให้รอด จะด้วยวิธีใดใดก็ตาม จะต้องดำเนินชีวิตให้อยู่ได้
ไม่ว่าจะทำอะไรอะไรก็ตาม

แน่นอนว่า.. การเรียน การศึกษาต้องต่อเนื่องและไม่มีสิ้นสุด
แต่..สำหรับเรา..มันใกล้จะสิ้นสุดแล้ว.. มันใกล้จะจบแล้ว
ส่วนผลที่ตามมา..จะเป็นแบบไหน?? ก็ต้องรับเอา

แต่วันนี้..เรียนก่อนดีกว่า...