BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS �

วันเสาร์ที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

บ้านเณรของเรา

บ้านเณรฟาติมา ท่าแร่
สภาพทั่ว ๆ ไป บ้านเณรเล็ก








บ้านเณรประกอบด้วย 3 ตึกด้วยกัน

ตึกที่หนึ่ง ชั้นที่หนึ่งเป็นวัดสำหรับสวดภาวนา
               ชั้นที่สองว่างเปล่า
               ชั้นที่สาม เป็นห้องนอนสำหรับสามเณรใหญ่
ถือว่าเป็นตึกเก่าที่สุด พื้นชั้นสองและสามเป็นไม้




ส่วนตึกที่สองอยู่ตรงกลาง
เป็นตึกที่เพิ่งสร้างเสร็จ มี 4 ชั้น
ชั้นแรกเป็นห้องทำงานของผู้ให้การอบรม ห้องทีวี และห้องสมุด
ชั้นสองเป็นห้องเรียน
ชั้นสามเป็นห้องแต่งตัว
ชั้นสี่เป็นห้องนอนของ ม.1-2



และตึกสีแดง
เป็นห้องอาหาร
ห้องแต่งตัวม 4-6
ห้องนอนและห้องนอน




นี่แหละบ้านของเรา

วันอาทิตย์ที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

เริ่มต้นในสถาบันบ้านเณร


วันที่ 16 กรกฎาคม 2011

เข้าบ้านเณรอย่างเป็นทางการ

ได้รับการต้อนรับอย่างเป็นทางการจากคุณอธิการ และคณะอย่างอบอุ่น
กินเนื้อจุ่มร้อน ๆ กับน้ำเย็น ๆ และการสนทนาฮาเฮกับการเสวนาเชิงปฏิบัติ
สมาชิกร่วมโต๊ะ คพ.เสงี่ยม คพ.ประสงค์ คพ.สุรชาติ (อธิการ) คพ.ญาณารนพ
คพ.ปริญญา คพ.ศรชัย คพ.สลัน และเราเอง..

ด้วยความขอบคุณจากใจ...

บ้านเณร..

บ้านแห่งการอบรม
บ้านแห่งอนาคตของพระศาสจักร
บ้านแห่งอนาคตของสังฆมณฑล
บ้านแห่งอนาคตของประเทศไทย
บ้านแห่งอนาคตของโลก


บ้านแห่งรากฐานของชีวิตแห่งการเป็นสงฆ์
บ้านที่เป็นรากแท้ของการเป็นนายชุมพาบาล

บ้านเณร..บ้านของพวกเราทุกคน..



วันเสาร์ที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

เดินทางกลับบ้าน 2011

ช่วงเวลาแห่งการคืนสู่ถิ่น ราก แก่นของชีวิตมาถึงแล้ว..
เป็นช่วงเวลาแห่งการเดินทางที่มีความสุข..
เป็นช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงชีวิตไปสู่ชีวิตที่แท้จริง
เป็นช่วงเวลาแห่งการเริ่มต้นใหม่..


หน้าห้องนอนห้องเรียน..เป็นครั้งสุดท้าย


ที่สนามบิน อิตาลี


ใบหน้าของผู้เดินทาง..ร่าเริงยินดีและมีความสุข



อาหารเที่ยงขณะรอเวลา
ข้าวเหนียวและเนื้อรมควันเดียว (คล้ายแดดเดียว)



สภาพการณ์บนท้องฟ้า


การบินเหนือแผ่นดินและมหาสมุทร



ระดับการบินเหนือเมฆ


ภายในเครื่องบิน


ตะวันกำลังลับขอบฟ้า





ถึงแผ่นดินไทย
วันจันทร์ ที่  4 กรกฎาคม 2011
เวลา 05.30 น. โดยประมาณ


กำลังรอกระเป๋า 


ผู้มีน้ำใจดีมารับที่สนามบิน


การเดินทางข้ามน้ำ ข้ามทะเล
ก็ได้สิ้นสุดลง
การเดินทางอันแสนยาวนาน
ได้สิ้นสุดลงแล้ว
การเดินทางที่มีจุดหมาย
ก็ถึงปลายทางแล้ว
การเดินทางแห่งความหวัง
ก็สมตั้งใจแล้ว
แต่...
การเดินทางของชีวิต
ต้องก้าวเดินกันต่อไป..